Weksel jest papierem cennym. Ustanawia zobowiązanie bezwarunkowe, niezależne od jakiegokolwiek zdarzenia. Ustala dług pieniężny, ściśle określony co do sumy. Zawiera abstrakcyjną obietnicę zapłaty. Obietnicę jednostronną w której wierzyciel ma jedynie prawa, a nie obowiązki. Jest przeważnie papierem obiegowym na zlecenie. Musi zadość czynić pewnym warunkom formalnym, a przede wszystkim zawierać wzmiankę, iż jest wekslem. Zobowiązuje ‘wekslowo’ wszystkie osoby, które się na nim podpiszą.

Indos grzecznościowy może uchronić przed koniecznością zapłaty

Trzecim posiadaczem, w rozumieniu Ustawy Wekslowej jest osoba nie wtajemniczona w stosunki, jakie łączyły poprzedzających ją indosantów z wystawcą weksla;

o ile przeto posiadacz wiedział, że weksel indosowany został grzecznościowo dla ułatwienia wystawcy kredytu, nie może dochodzić roszczeń przeciwko takiemu indosantowi.

(wyrok Sądu Okręgowego w Warsawe z dnia 19 października 1926r. 501/26)

Z uzasadnienia:

Krystyn O. wystąpił do Sądu Okręgowego w Warszawie ze skargą powodową przeciwko Towarzystwu dla Handlu i Selekcji Nasion „Agricola”, Piotrowi P. i Józefowi Sz. o zasądzenie trzech tysięcy dolarów w złotych polskich na tej zasadzie, że pozwani na zasadzie dołączonego do sprawy wekslu zostali winni powodowi żądaną przez niego sumę.

Zważywszy:

że świadkowie zbadani w tej sprawie ustalili, iż żyro pozwanych Sz. i P. na spornym wekslu było grzecznościowe; że, jak to stwierdzili świadkowie, pozwani Sz. i P. zażyrowali sporny weksel bez żadnego ekwiwalentu tylko w tym celu, aby pomóc Towarzystwu „Agricola”, dając mu możność w ten sposób zdyskontowania tego wekslu;

że, jak to stwierdzili świadkowie, powód O. doskonale o tem wiedział, że żyro na wekslu dane przez pozwanych P. i Sz. było dane przez nich grzecznościowo w celu dopomożenia firmie „Agricola” i że powód Krystyn O. był członkiem Rady Nadzorczej firmy „Agricola” i jako taki musiał o tem wiedzieć, iż pozwani gdzecznościowo żyrowali weksel w celu dopomożenia firmie „Agricola”; że jak stwierdza dołączony do sprawy protokuł posiedzenia Rady Nadzorczej Towarzystwa „Agricola”, O. doskonale wiedział o charakterze bezwalutowym żyr P. i Sz.

że art. 16 [obecnie 17 – przyp. remitent.pl] Ustawy Wekslowej, mówiąc, iż przeciw posiadaczowi dłużnik wekslowy nie może się zasłaniać zarzutami opartymi na swych osobistych stosunkach z wystawcą lub poprzednimi posiadaczami, tem samem daje możność czynić takie zarzuty w stosunkach wekslowych tam, gdzie wchodzą w grę bezpośrednio tylko osoby zainteresowane i ze sobą związane;

że O. nie można nazwać tym posiadaczem w rozumieniu art. 16 [obecnie 17 – przyp. remitent.pl] Ustawy, albowiem pod tym słowem prawodawca rozumiał trzeciego, obcego niewtajemniczonego w stosunki i nie wiedzącego jaki stosunek łączył jego poprzedników z wystawcą;

że powód O. był nie osobą trzecią, a tą osobą, która całą tę transakcję przeprowadzała, jako członek Rady Nadzorczej Towarzystwa „Agricola” i który w interesie tego Towarzystwa przyjął te dwa podpisy pozwanych Sz. i P., aby w ten sposób ułatwić kredyt Towarzystwu „Agricola”;

że przeto powód, który doskonale wiedział o bezwalutowości wekslu w stosunku do pozwanych Sz. i P. nie może żądać tera zasądzenia od nich tej sumy.

Sąd Okręgowy w Warszawie zawyrokował: W stosunku do pozwanych Piotra P. i Józefa Sz. powództwo oddalić.

Bezwarunkowy charakter weksla

Art. 17
Osoby, przeciw którym dochodzi się praw z weksla, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać się zarzutami, opartymi na swych stosunkach osobistych z wystawcą lub z posiadaczami poprzednimi, chyba że posiadacz, nabywając weksel, działał świadomie na szkodę dłużnika.

Powyższy artykuł jest często cytowany jako dowód tego, że dłużnik wekslowy ma bardzo ograniczone pole do składania zarzutów. Ma on jednak zastosowanie w sytuacji, kiedy od wystawcy należności z weksla dochodzi osoba nie będąca remitentem – zazwyczaj dalszy indosant. W takim przypadku wystawca nie może uchronić się przed wykupem weksla, przedstawiając zarzuty przysługujące mu wobec któregokolwiek z wcześniejszych posiadaczy.

Jednakże duża część weksli nie posiada żadnych indosów, należności dochodzi przeto remitent bezpośrednio od wystawcy (albo w przypadku weksla z indosami, jeśli spór dotyczy bezpośrednio związanych z wekslem osób, gdzie jedna osoba otrzymała weksel od drugiej, np. indosant drugi dochodzący należności od pierwszego indosanta). W takim przypadku dłużnik może przedstawiać wszelkie zarzuty, jakie ma do wierzyciela wekslowego (np. że umowa, za którą zapłacił wekslem, nie została poprawnie wykonana) i nie sprzeciwia się to abstrakcyjności zobowiązania wekslowego.

W ilu egzemplarzach wystawiamy weksel? Wtóropisy i odpisy.

Najczęściej w jednym. Oryginał weksla otrzymuje wierzyciel (remitent). Nie ma potrzeby, aby wystawca wystawiał drugi egzemplarz o takiej samej treści (dla siebie), zwłaszcza że w praktyce byłby inny weksel (drugie zobowiązanie). Dla własnego bezpieczeństwa wystawca może jednak zachować sobie kopię weksla, zanotować jego treść, albo najważniejsze warunki (czyli kiedy i ile będzie musiał zapłacić).

W niektórych przypadkach możliwe jest jednak istnienie kilku egzemplarzy tego samego weksla.

Wtóropis weksla

możliwy tylko i wyłącznie w przypadku weksla trasowanego. Jest wystawiany przez wystawcę. Egzemplarze muszą być ponumerowane w samym tekście dokumentu (czyli pierwszy, drugi, trzeci, względnie prima, secunda, tertia…), poza tym mają mieć taką samą treść. W przeciwnym przypadku każdy weksel będzie uważany za osobny.

Pierwszy egzemplarz weksla:
Warszawa, 17 czerwca 2010r. Dnia 31 grudnia 2010r. zapłacisz za ten pierwszy weksel na zlecenie Jana Kowalskiego sumę tysiąc złotych. Płatny w Warszawie. (podpis)

Drugi egzemplarz weksla:

Warszawa, 17 czerwca 2010r. Dnia 31 grudnia 2010r. zapłacisz za ten drugi weksel na zlecenie Jana Kowalskiego sumę tysiąc złotych. Płatny w Warszawie. (podpis).

Powyższe weksle różnią się w swojej treści tylko numeracją, uznane będą zatem za jedno zobowiązanie na  kwotę 1000zł. Ponieważ są to weksle trasowane, będą musiały być dane trasatowi do zaakceptowania. Wystarczy akcept na jednym z egzemplarzy, przy czym „kto przesyła jeden egzemplarz do przyjęcia, powinien oznaczyć na innych egzemplarzach nazwisko osoby, u której ów egzemplarz się znajduje. Osoba ta jest zobowiązana wydać go prawnemu posiadaczowi innego egzemplarza.”

Ponadto

art. 65 pw. Zapłata, dokonana na jeden z egzemplarzy, zwalnia nawet wtedy, gdyby nie było na wekslu zastrzeżenia, że taka zapłata pozbawia ważności inne egzemplarze. Wszelako trasat odpowiada z każdego przyjętego przez siebie egzemplarza, którego mu nie zwrócono.

Indosant, który przeniósł egzemplarze na różne osoby, jako też następni indosanci odpowiadają ze wszystkich podpisanych przez siebie egzemplarzy, których im nie zwrócono.

Oznacza to, że jeśli trasat położył swój akcept na kilku egzemplarzach weksla, powinien zapłacić za nie po zwrocie wszystkich zaakceptowanych przez siebie blankietów – w praktyce zatem uważa się, że tylko na jednym wtóropisie trasat powinien położyć swój akcept. Tak samo z kilku weksli odpowiada indosant, który kilka wtóropisów puścił w obieg na kilka różnych osób.

Możliwe jest zastosowanie klauzuli kasatoryjnej zapłaci Pan za ten prima weksel, o ile secunda niezapłacona„, ale klauzula ta nie jest obowiązkowa.

W jakim celu wystawia się wtóropisy weksla trasowanego?

Spotyka się opinię, że wystawienie wtóropisu odbywa się celem uniknięcia utraty weksla podczas jego obiegu, nie jest to jednak powód najważniejszy, zwłaszcza że weksel własny też może ulec zaginięciu podczas obiegu, a prawo wekslowe nie zezwala na wystawienie wtóropisu takiego weksla.

Mając zatem na uwadze różnicę w wekslu trasowanym i własnym, należy zatem przyjąć, że prawdziwą przyczyną umożliwienia wystawiania wtóropisów weksla trasowanego jest możliwość puszczenia go w obieg bez oczekiwania na zwrot egzemplarza z akceptem trasata.

Odpis weksla

jest możliwy do zastosowania zarówno w wekslu własnym, jak i trasowanym. Ma prawo być sporządzony przez każdego posiadacza weksla. Powinien dokładnie odtwarzać oryginał z indosami i wszelkimi wzmiankami, znajdującymi się na nim, ponadto należy zaznaczyć gdzie odpis się kończy (np. poprzez wzmiankę „aż dotąd odpis albo dotąd kopia itp.). Na odpisie można umieszczać indosy i poręczenia wekslowe w ten sam sposób i z tymi samymi skutkami, jak na oryginale.

Zatem posiadacz weksla, na przykład remitent, może sporządzić we własnym zakresie odpis weksla (w obecnych czasach może to być xero), zaznaczyć miejsce, gdzie odpis się kończy, a następnie poprosić kogoś, aby taki weksel poręczył, lub sam taki weksel indosował. Poręczenie takie, albo indos, jest ważne tak, jakby było umieszczone na oryginale weksla.

Ponadto

Art. 68
Odpis powinien wskazywać osobę, u której znajduje się oryginał. Jest ona zobowiązana wydać ten oryginał prawnemu posiadaczowi odpisu.

Jeżeli osoba, u której znajduje się oryginał, odmówi wydania go, posiadacz odpisu może wykonać zwrotne poszukiwanie przeciw indosantom odpisu i przeciw tym, którzy poręczyli na odpisie, dopiero po stwierdzeniu przez protest, że mimo żądania posiadacza odpisu nie wydano mu oryginału.

Jeżeli oryginał po ostatnim indosie, umieszczonym przed sporządzeniem odpisu, zawiera wzmiankę “odtąd indos ważny tylko na odpisie” lub inne wyrażenie równoznaczne, późniejszy indos na oryginale jest nieważny.

Wymieniona w ostatnim zdaniu tzw. klauzula zamknięcia oryginału uniemożliwiająca przeniesienie oryginału i odpisu weksla na różne osoby.

Używane często na wekslu oznaczenie sola weksel oznacza, że weksel został wystawiony tylko w jednym egzemplarzu.

W jakim celu sporządza się odpisy weksla?

Umożliwiają puszczenie weksla w obieg przez osobę do tego uprawnioną, która jednak nie jest w posiadaniu tegoż weksla, albo nie chce pozbywać się oryginału. Należy jednak pamiętać, że odpis weksla nie uprawnia do wykonywania praw wekslowych (z wyjątkiem dochodzenia roszczenia od osób, które swój oryginalny podpis położyły na odpisie weksla – czyli po notce gdzie odpis się kończy), gdyż do otrzymania zapłaty należy legitymować się oryginałem weksla.

Weksel bez remitenta

Ktoś trafił na moją stronę z wyszukiwarki google po haśle weksel bez remitenta. Skoro jest to zatem problem, który kogoś nurtuje, warto poświęcić temu osobny wpis.

Oznaczenie remitenta jest obowiązkowym elementem weksla, co oznacza, że nie jest wekslem dokument, który nie określa na czyją rzecz jest płatny. W praktyce weksel w momencie wystawienia może jeszcze nie mieć oznaczenia remitenta, jest jednak wówczas wekslem in blanco, a oznaczenie na czyją rzecz będzie dokonywana płatność będzie uzupełnione najpóźniej przed przedstawieniem weksla do zapłaty.

Za okazaniem zapłacę za ten weksel na zlecenie … … … … … sumę 1000zł

Nie można natomiast wystawić weksla na rzecz okaziciela.

Za tydzień zapłacę za ten weksel na zlecenie okaziciela sumę 1000zł (to nie jest weksel)

Jedyną sytuacją, kiedy weksel może być płatny na rzecz okaziciela, jest dokonany indos na okaziciela (lub indos in blanco), w takim przypadku w praktyce każda osoba, która będzie w posiadaniu weksla, będzie mogła dochodzić zapłaty.

Przykład indosu na okaziciela

Ustępuję na zlecenie okaziciela.

Przykład indosu in blanco

Ustępuję na zlecenie … … … … …

Czy warto płacić w internecie za wzory weksli?

Weksel. Weksel wzór. To popularne zapytania do wyszukiwarki google. Wiele osób, które chce wystawić albo otrzymać weksel, szuka w internecie jego wzoru, zwłaszcza w sytuacji, kiedy nie można już sobie pomóc urzędowym blankietem kupionym w banku (zniknęły one w ślad za likwidacją opłaty skarbowej od weksli).

Uwaga, jeśli szukasz wzoru najprostszego weksla,kliknij tutaj
Jeśli szukasz wzoru weksla in blanco – zapraszam tutaj
Tutaj możesz ściągnąć wzory weksli w formacie PDF

Ze smutkiem muszę przyznać, że w internecie krąży wiele błędnych wzorów weksli, skutkujących wręcz nieważnością takiego zobowiązania.

Na chybił trafił dostałem się na stronę http://www.prawnik-online.eu prowadzoną przez… trudno powiedzieć, ani w dziale KONTAKT, ani w regulaminie nie ma danych tegoż podmiotu.

Po wysłaniu SMSa za 3,66zł otrzymałem 3-dniowy dostęp do wzorów dokumentów z prawa cywilnego, w tym do 12 wzorów dotyczących weksli. Muszę przyznać, że było to najgorzej wydane 3,66zł przez sms w moim życiu.

Myślę, że wystarczy, jak wymienię listę błędów znalezionych w otrzymanych wzorach (stan na 16 czerwca 2010r., mam nadzieję, że twórca strony poprawi je w przyszłości).

1. Pierwszy wzór indosu:

Ustępuję na zlecenie … … … lecz nie na jego zlecenie

Ślicznie. To w końcu na zlecenie, czy nie na zlecenie? Indos nieważny! Jak powinien wyglądać? „Ustępuję na rzecz … … … lecz nie na zlecenie”.

Ponadto we wzorze każdego indosu usilnie występuje pole „miejsce płatności”, tymczasem miejsce płatności to element samego weksla, a nie indosu.

2. Drugi wzór indosu:

Ustępuję na zlecenie …. … … (nazwa indosanta)

Indosant to osoba zbywająca weksel na drodze indosu. Indosant nie może zatem zbyć weksla na swoją własną rzecz. Weksel można zbyć na rzecz indosatariusza, czyli osoby nabywającej weksel na drodze indosu.

3. Trzeci wzór indosu:

Ustępuję na zlecenie … … … (nazwa indosanta) bez obligu

Prawie dobrze (pomijając pomylenie indosanta  z indosatariuszem). Wzór zawiera nawet cenną klauzulę bez obliga, wątpię jednak, czy osoba korzystająca z tych wzorów, będzie wiedziała co ona oznacza i że będzie chciała ją zastosować.

4. Wzór weksla trasowanego poręczonego

(data płatności) zapłacę za ten weksel trasowany na zlecenie…

Skoro jest to weksel trasowany, to nie umieszczamy na nim przyrzeczenia zapłaty (zapłacę…) tylko polecenie zapłaty przez trasata (zapłacisz, zapłaci pan, zapłacicie, wielce łaskawy pan raczy zapłacić). Ponadto – mimo że w tytule jest to weksel poręczony, na wzorze nie ma miejsca na podpis poręczyciela.

5. Wzór weksla trasowanego z klauzulą bez protestu:

(data płatności) zapłaci bez protestu za ten weksel trasowany na zlecenie…

Czy trasat zapłaci, tego  nie wiemy, wróżką nie jesteśmy. Możemy jedynie wydać mu polecenie zapłaty, czyli (podobnie jak w punkcie 4.) – zapłacisz, zapłaci pan itp.

6. Wzór weksla trasowanego z zakazem indosów:

(data  płatności) zapłacę za ten weksel trasowany bez indosu na zlecenie…

Dwa błędy: skoro to weksel trasowany, to nie ja (wystawca) zapłacę, tylko mogę wydać polecenie zapłaty trasatowi (zapłacisz…). Ponadto, skoro jest to weksel bez indosów, to nie może być wystawiony na zlecenie, tylko na rzecz.

7. Wzór weksla trasowanego:

(data płatności) zapłacę za ten weksel trasowany na zlecenie…

Taki sam błąd, skoro to weksel trasowany, to  nie ja zapłacę, tylko kogoś trzeba poprosić – zapłacisz… Ponadto na tym rzekomym wzorze weksla trasowanego nie ma miejsca na podpis trasata (akcept).

8. Wzór weksla własnego „bez protestu”.

Pierwszy poprawny wzór. Wyłączając fakt, że pole „miejsce płatności” znajduje się poniżej podpisu, czyli tak jakby nie należy do weksla (podpis wystawcy nie obejmuje miejsca płatności).

9. Wzór weksla własnego „bez indosu”:

(data płatności) zapłacę bez protestu za ten własny weksel  na zlecenie … … … lecz nie na jej zlecenie …

Sprzeczność – weksel na zlecenie i nie na zlecenie. Powinno być oczywiście „zapłacę na rzecz … … … ale nie na jej zlecenie„.

10. Otrzymałem również przykład umowy do weksla in balnco, która ta jednak umowa w niczym nie chroni wystawcy, skoro wedle niej nazwa remitenta może być dopiero w przyszłości wpisana na weksel. Jeśli zatem nieuczciwy posiadacz weksla wpisze jako remitenta swojego kolegę, to oczywiste jest, że umowa wekslowa przed niczym nie uchroni – nie została przecież zawarta z wpisanym remitentem. A udowodnienie, że nie łączyły nas faktycznie z nim żadne stosunki, może być niemożliwe, skoro dowodem jest poprawnie wypełniony weksel.

Czy weksel może być wystawiony na rzecz kilku remitentów?

Pomimo tego, że prawo wekslowe używa sformułowania „nazwisko osoby, na rzecz której ma być dokonana zapłata” (liczba pojedyncza), podobnie jak operuje terminem „podpis wystawcy”, w praktyce przyjęło się, że zarówno wystawców, jak i remitentów może być kilku.

Jednak w przypadku kilku remitentów ich wierzytelność może być realizowana tylko łącznie, co oznacza, że dłużnik wekslowy powinien spłacić weksel wszystkim remitentom łącznie, a nie tylko jednemu z nich.

Współremitentom służy formalna legitymacja wekslowa jedynie łączne, chociażby tylko jeden z nich był w posiadaniu wekslu, lub każdy z nich z osobna był pod względem materialnoprawnym uprawnionym do żądania zapłaty (O.S.N. z 22/2 1934r. C. II. Rw. 3122/33)

Podobne zdanie prezentuje Alfred Zaniewicz w swoim artykule z 1926r. do popularnego przedwojennego miesięcznika o tematyce handlowej:

Alfred Zaniewicz Kilku remitentów w wekslu Przegląd Prawa Handlowego 1926r. str. 249

Według polskiego prawa wekslowego weksel zawiera nazwisko osoby, na której rzecz lub na której zlecenie zapłata ma być dokonana. Ze ścisłego brzmienia tekstu wynikałoby, że chodzi tu o poszczególną jednostkę (fizyczną czy prawną, tj. osobę prywatną, jak np. spółka). Należy przypuszczać, że opierając się na tem, prof. Górski jest zdania w swoim komentarzu do polskiego prawa wekslowego, że w wekslu nie można podać więcej, niż jednego remitenta i że zapatrywanie odmienne, tzn. możność podania kilku remitentów (kumulatywnie lub alternatywnie) doprowadziłoby do niezgodnych z duchem i z tekstem ustawy konsekwencji.
Warte jest zastanowienia, czy rzeczywiście przepisy polskiego prawa wekslowego upoważniają do takich kategorycznych stwierdzeń. Zacznijmy od tekstu. Otóż, wydaje się, że słów „nazwisko osoby” nie można brać literalnie. Wszak tam, gdzie jest mowa o wystawcy również czytamy „podpis wystawcy”. Czy z tego wynika, że weksel może wystawić tylko jedna osoba? Na każdym kroku spotyka się weksle z podpisami dwóch wystawców. Więc tekst nie jest tutaj kategoryczny. I skoro stosujemy ten liberalizm do wystawców, dlaczego nie moglibyśmy go stosować do remitentów?

Pozostaje duch prawa wekslowego. Od razu zauważyć trzeba, że kwestia nastręcza wiele trudności, choćby z tego względu, że wiąże się z zagadnieniem solidarności i niepodzielności, a te, zwłaszcza ostatnia, była „po wszystkie czasy uważana za najzawilszy ustęp w nauce prawa” (Wł. Holewiński, O Zobowiązaniach W. 1875, str. 240), a uczeni porównywali ją z labiryntem (np. Dumoulin, por. Carolus Molinaeus, Extricatio Labyrinthi divieln et individui). Nic też dziwnego, że spotykamy tu sprzeczne zdania. Ale, ponieważ kwestia sprowadza się ostatecznie do rozstrzygnięcia zagadnienia: czy w wekslu można ustanowić wierzycieli solidarnych, więc z odpowiedzi, przeczącej lub nie, wypadnie uzgodnienie z twierdzeniem prof. Górskiego, albo przeciwnie. Przytem, jako dalsze pytanie, należy wyjaśnić, jak to zagadnienie rozstrzygnąć w wypadku wskazania dwóch remitentów kumulatywnie, tj. A i B, lub też alternatywnie A lub B. Kwestie spadkobierców pomijamy, jako komplikację wtórną i zależną od zasadniczego pytania.

Jak zaznaczyliśmy wyżej wszystko to wiąże się z zasadami prawa ogólnego (solidarność i niepodzielność), dla uproszczenia też bierzemy za podstawę Kodeks Napoleoński.

Co mówi prawo cywilne? Oto w art. 1218 znajduje się przepis, że „zobowiązanie jest niepodzielne, choćby rzecz lub czyn, przedmiot jego stanowiące, były z natury swej podzielne, jeżeli wzgląd, pod jakim są uważane w zobowiązaniu, nie dopuszcza częściowego wykonywania”. Taki wzgląd istnieje niewątpliwie przy wekslach: sumy wekslowej spłacać ratami nie można. Dłużnik więc z wekslu musi na termin zapłaty uiścić całkowitą należność (jest to odrębne rozumie się, od częściowej spłaty przed terminem).

Mamy ustalone, że zobowiązanie wekslowe jest niepodzielne w tym sensie, że na termin zobowiązanie powinno być wykonane całkowicie. Co X ma robić? Czy oddać pieniądze A czy B, czy obu razem? Tutaj właśnie występuje kwestia solidarności. Jeżeli solidarność istnieje, to X płaci A lub B. Ale przecież wiadomo, że solidarność nie domniemywa się. Mało tego, dla dłużników w prawie wekslowym jest specjalnie zastrzeżona [art. 47 obecnego pw. – przyp. remitent.pl]. O solidarności wierzycieli prawo wekslowe milczy. W związku przeto z przepisami prawa cywilnego, możemy twierdzić, że remitentci A i B nie są solidarnymi wierzycielami względem X i ten nie może się uwolnić z zobowiązania wekslowego, uiszczając całkowitą należność jednemu z remitentów, chyba że jest specjalnie zastrzeżona solidarność. Pozostaje więc jedyne wyjście: X spłaca A i B łącznie. Na tym stanowisku stoi prof. Doliński (Polskie Prawo Wekslowe 1925, str. 120: „Jeżeli na wekslu oznaczonych jest kilku remitentów łącznie A i B, to mogą oni wykonać prawa z wekslu tylko wspólnie) i prof. Wróblewski (Polskie Prawi Wekslowe, Kraków, 1925, str. 8).

Mogą tu zachodzić dla dłużnika problemy techniczne, kiedy np. w terminie płatności A jest, a B wyjechał. Wówczas dłużnik może sumę wekslową zdeponować w sądzie. Jest to niewygodne, ale należy stosować się do ustawy.

Weksel a podatek od czynności cywilnoprawnych od pożyczki

Dużym obciążeniem przy zawieranych umowach pożyczki jest podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC), pobierany od pożyczkobiorcy. Wynosi on 2% pożyczanej kwoty. Obejmuje on wszystkie umowy pożyczki, z wyjątkiem opisanych w ustawie, na przykład:

– pożyczek od osób z I grupy podatkowej do kwoty  niepodlegającej opodatkowaniu – na zasadach określonych w przepisach o podatku od spadków i darowizn

– pożyczek od osób określonych w art. 4a ustawy o spadkach i darowiznach (małżonek,  zstępni, wstępni, pasierb, rodzeństwo, ojczym, macocha) również w wysokości przekraczającej kwotę opisaną w art. 9 tej ustawy (9637zł przy I grupie podatkowej, 7276zł przy II grupie podatkowej, 4902zł przy III grupie podatkowej) pod warunkiem złożenia deklaracji właściwemu organowi podatkowemu w ciągu 14 dni i dokonania pożyczki przelewem na rachunek bankowy.

– na podstawie umowy zawartej między innymi podmiotami do łączne wysokości  nieprzekraczającej kwoty 5000zł od jednego podmiotu i 25000zł od wielu podmiotów – w okresach 3 kolejnych lat kalendarzowych

Jak widać, dość prosto można uniknąć podatku w przypadku pożyczki od rodziny, problemy zaczynają się przy otrzymaniu pieniędzy od „osób obcych”.

Często w celu uniknięcia w takiej sytuacji podatku, stosuje się weksel. Zamiast umowy pożyczki, strony zawierają umowę, gdzie tak zwany „pożyczkobiorca” wystawia weksel na daną sumę, a tak zwany „pożyczkodawca” otrzymuje weksel i wypłaca za niego wystawcy określoną sumę. Z uwagi na brak umowy pożyczki, podatek od niej nie należy się. Pamiętać jednak trzeba o stosowanej terminologii w przypadku kontroli urzędu skarbowego. Zwłaszcza na fakt, aby nie twierdzić, że weksel zabezpiecza umowę pożyczki. Ma jej w ogóle nie być. Jeśli strony pożyczają coś sobie, a weksel jest tylko zabezpieczeniem realizacji tej umowy, zapłata podatku w takim przypadku jest obowiązkowa.

fragment interpretacji urzędu skarbowego IBPB2/436-175/08/MZ

„Wystawienie weksla” nie obejmuje więc swoim zakresem znaczeniowym żadnej z czynności wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Konsekwentnie, należy uznać, iż wystawienie weksla i jego nabycie przez podmiot przyjmujący weksel nie jest zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. W szczególności „wystawienie weksla” nie mieści się w pojęciu zawarcia umowy pożyczki.

fragment interpretacji urzędu skarbowego ITPB2/436-72/08/TJ

Emisja weksla własnego jest zdarzeniem powodującym określone prawa i obowiązki, a mianowicie po stronie nabywcy powstaje powinność wpłaty kwoty nabycia, natomiast dla wystawcy bezwarunkowy obowiązek zapłaty (po okazaniu) określonej w nim kwoty pieniężnej, czyli zobowiązanie do wykupu weksla po jego okazaniu.

Zobowiązanie wekslowe odrywa się od sytuacji faktycznej, która była podstawą do wystawienia i wręczenia weksla nabierając charakteru samodzielnego i abstrakcyjnego. W szczególności ma to miejsce w sytuacji gdy wystawiony weksel nie spełnia roli zabezpieczającej lecz jest samoistnym stosunkiem zobowiązaniowym.

Niewątpliwie art. 1 ust. 1 pkt 1 określający zakres przedmiotowy ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych zawiera enumeratywny katalog czynności, których dokonanie powodować będzie konieczność zapłaty podatku. Tym samym, jeżeli dana czynność nie została wymieniona w ustawowym katalogu nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem nawet, jeżeli wywołuje skutki gospodarcze takie same lub podobne do tych, które zostały w katalogu wymienione. Jednakże należy zaznaczyć, że o zakwalifikowaniu danej umowy do umów podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych nie decyduje nazwa ale treść umowy.

Wyemitowanie dłużnego papieru wartościowego jakim jest weksel własny w niniejszej sprawie łączyć się będzie z otrzymaniem określonej sumy pieniężnej od nabywcy weksla.

Biorąc jednak pod uwagę, że czynności związane z emisją weksli nie zostały przez ustawodawcę wskazane w art. 1 ust. 1 pkt 1 to uznać należy, że nie skutkują one dla Wnioskodawcy na gruncie tej ustawy powstaniem obowiązku zapłaty podatku. Fakt ten nie musi jednak oznaczać, że opodatkowaniu nie podlegają również czynności cywilnoprawne, w związku z zawarciem których wystawiony został weksel. Jeżeli zatem nabycie weksla w zamian za określoną kwotę pieniężną nosić będzie znamiona czynności określonych w art. 1 ust. 1 pkt 1 to wówczas będzie rodzić dla Spółki skutki podatkowe pod warunkiem jednakże, że to na niej zgodnie z art. 4 ustawy będzie ciążył obowiązek podatkowy.

Jak to zwykle bywa w polskim „prawie” podatkowym, występują również odmienne interpretacje, uznające emisję weksla za jego sprzedaż i na tej podstawie uznające, że sprzedaż taka jest opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych:

fragment interpretacji urzędu skarbowego IBPB2/436-69/08/MZ

Z treści wniosku wynika, że wnioskodawca zamierza wystawić weksel i go sprzedać. Wynika z tego, że w związku z wystawieniem weksla wnioskodawca będący spółką kapitałową pozyska środki pieniężne od własnego udziałowca. Zdaniem wnioskodawcy będzie miała miejsce umowa sprzedaży.

Należy więc wyjaśnić, że kwestie związane z wystawieniem weksli i obrotem nimi nie są regulowane przepisami prawa podatkowego, a tym samym Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów nie jest upoważniony do interpretacji przepisów normujących zagadnienia związane z wystawianiem weksli i obrotem nimi.
Wobec tego, jeżeli w świetle przepisów ustawy Prawo wekslowe oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) jest możliwe zawarcie umowy sprzedaży weksla własnego i zawarta umowa będzie umową spełniającą przesłanki określone w art. 535 Kodeksu cywilnego czynność taka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, gdyż jak już wskazano powyżej podatkowi temu podlegają m.in. umowy sprzedaży praw majątkowych.

Podstawę opodatkowania przy umowie sprzedaży w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych stanowi wartość rynkowa rzeczy lub prawa majątkowego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. ustawy stawka podatku wynosi 1%, a stosownie do art. 4 pkt 1 tej ustawy obowiązek podatkowy spoczywa na kupującym.

Należy zatem w tej kwestii zachować szczególną ostrożność, a w przypadku ważnych dla nas spraw i dużych kwot, wystąpić o indywidualną interpretację do naszego urzędu skarbowego.

A najlepiej – niech nasze pieniądze i informacje o naszych transakcjach omijają urząd skarbowy dalekim łukiem.

Czy awal może być udzielony przez tego, kto na wekslu jest już podpisany?

Co do zasady nie ma ku temu przeszkód, zwłaszcza jeśli awal taki zwiększa zabezpieczenie posiadacza wekslu (np. indosant ręczy za akceptanta). Nie ma natomiast większego znaczenia prawnego i praktycznego udzielenie poręczenia, które nie zwiększa zobowiązania awalisty – np. poręczenie przez wystawcę weksla własnego za remitenta.

Poniżej przedstawiam pełny tekst artykułu dochodzący do takich właśnie wniosków:

Adam Szczygielski Zdolność do poręki wekslowej Miesięcznik Prawa Handlowego i Wekslowego 1935r. nr 5/6

Poręczyciel wskaże za kogo ręczy, w przypadku zaś braku takiej wskazówki ustawa stwarza domniemanie, iż poręczył za wystawcę. Poręczyciel przez swój awal zabezpiecza zapłatę wekslu, a więc daje gwarancje zapłaty za osoby z wekslu tego bezpośrednio zobowiązane. Przez awal jednak nie ręczy za wszystkie osoby zobowiązane, lecz wskazać musi za kogo ręczy. Wskazać musi jedną osobę spośród dłużników zobowiązania wekslowego. Na kogo jednak rozszerza się pojęcie „dłużnika„? Ustawa wyraźnie wskazuje nam, iż pod to pojęcie należy podciągnąć oprócz nieaktualnej w danym przypadku osoby awalisty – tego, „kto weksel wystawił, przyjął lub indosował„, a więc osoby wystawcy, akceptanta i indosanta. Ale dalej prawo wekslowe w kilku miejscach rozszerza krąg osób przez art. 46 podanych, art. bowiem 8-y pr. weksl. przewiduje odpowiedzialność wekslową „zastępcy lub innej osoby, która nie będąc do zastępstwa upoważnioną – podpisała weksle” oraz „zastępcy, który przekroczył zakres swego upoważnienia„. Osoby te wyraźnie traktuje prawo wekslowe za dłużników wekslowych, stąd – zgodnie z powiedzianem, osoby te będą mogły korzystać z poręczenia ich długu przez awalistę.

Podobnież art. 57-y pr. weksl. przewiduje odpowiedzialność wekslową „akceptanta przez wyręczenie”. Odpowiedzialność jego nie ma nic wspólnego z odpowiedzialnością osoby wyręczonej, a więc zwykłego akceptanta. Przez ten charakter samodzielnej odpowiedzialności może i on uzyskać poręczenie wekslowe. Z drugiej jednak strony, jeśli idzie o wymienionego w art. 46-ym pr. weksl. indosanta, to musimy zwrócić uwagę, iż rozciągnięcie odpowiedzialności wekslowej, a co zatem idzie, i możności uzyskania poręki wekslowej – na wszystkich indosantów wekslowych – jest niesłuszne. Artykuł bowiem 14-ty ust. 1 pr. weksl., zwalnia od odpowiedzialności wekslowej „indosanta bez obligo„, to samo tyczyć się będzie „indosanta zastawniczego” i „indosanta zastępczego” (per procura), którzy nie są dłużnikami z wekslu odpowiedzialnymi. Osoby te bowiem, nie będąc z wekslu zobowiązane – nie mogą być uważane za „dłużników” w myśl art. 46-go pr. weksl. Stąd nie jest możliwem powstanie poręczenia za zapłatę wekslu ze strony tych osób.

Poręczenie może dać osoba trzecia lub nawet osoba na wekslu podpisana. Mamy więc tu przewidziane przez ustawę dwie ewentualności: a) osobę trzecią, stojącą na uboczu zobowiązania wekslowego, b) osobę, będącą w jakikolwiek sposób w zobowiązaniu ujawnioną przez podpis swój na tym wekslu.

Pierwszy przypadek osoby trzeciej nie nastręcza wielkich trudności; awal zbliża się tu poręki cywilnej osoby trzeciej, która poręczając za zobowiązanie, zaciąga względem wierzyciela obowiązek zadośćuczynienia temu zobowiązaniu, jeżeli dłużnik sam zadość mu nie uczyni. Druga ewentualność zezwala na udzielenie poręczenia wekslowego przez osobę na wekslu już podpisaną. Motywy ustawodawcze polskiej Komisji Kodyfikacyjnej z roku 1924 głoszą w związku z tem co następuje: „awal (poręka wekslowa) może być udzielony także przez tego, kto na wekslu jest już podpisany, pod warunkiem, że przez to zwiększa się zabezpieczenie posiadacza wekslu, np. indosant ręczy za akceptanta, bo w ten sposób nie może posiadaczowi zarzucić niedopełnienia kroków pilności, natomiast jeden indosant nie może ręczyć za drugiego, bo poręka taka nie umacnia w niczem praw i stanowiska wierzyciela”.

W kwestji jednak spotykamy cały szereg różnych poglądów w doktrynie, które postaramy się wkrótce zobrazować. Przedtem jednak ustalić należy kryterium teleologiczne poręki wekslowej, danej przez osobę już na wekslu podpisaną; będzie niem, podkreślone już słusznie przez Komisję Kodyfikacyjną w uzasadnieniu „wzmocnienie zabezpieczenia na korzyść posiadacza„. Dalsze jednak wnioski Komisji Kodyfikacyjnej nie są słuszne i nie możemy się również zgodzić ze stanowiskiem prof. Namitkiewicza, który nie wypowiadając się bliżej w tej ciekawej kwestji, powtórzył jedynie uzasadnienie Komisji Kodyfikacyjnej.

Już prof. Górski, jeden z członków Komisji Kodyfikacyjnej, w rok po ogłoszeniu ustawy wekslowej z 1924r., w długim wywodzie ilustrowanym przykładem dowodzi, iż nie jest słuszne zdanie Komisji Kodyfikacyjnej, iż „jeden indosant nie może ręczyć za drugiego„. Wyraźniej i jaśniej ujmuje tę kwestię prof. Doliński, tłumacząc, że indosant następny może poręczyć za poprzedniego, gdyż awal jego tworzy nowe zobowiązanie w tym przypadku, gdy jego zobowiązanie, jako indosanta, wskutek niewykupienia wekslu, niedopełnienia kroków pilności lub przedawnienia – wygasło. Również i prof. Wróblewski, przechodząc zresztą pobieżnie nad tą kwestją, uważa, iż jego zdaniem – także późniejszy indosant może poręczyć za indosanta wcześniejszego, gdyż jego odpowiedzialność z indosu może już zgasnąć, a odpowiedzialność z awalu pozostać.

Naszem zdaniem – opierając się na wyżej podanem kryterium „wzmocnienia zabezpieczenia na korzyść posiadacza” – stać należy na stanowisku, iż indosant może być awalistą w stosunku do wszystkich swoich poprzedników, a więc indosantów, wystawcy i akceptanta. Zasada powyższa stosować się będzie zarówno do indosanta z indosu pełnego (normalnego), jak i do innych typów indosów. W szczególności, jeśli idzie o „indos zastępczy” i „indos zastawniczy„, to przez ich awal powstaje zobowiązanie tych osób, jako dłużników wekslowych. Przed udzieleniem bowiem poręki zarówno indosant z indosu zasadniczego, jaki i z zastępczego nie mogli być traktowani za dłużników wekslowych, gdyż zgodnie z ustaloną obecnie już przez orzecznictwo zasadą – indos taki jest jedynie w swych skutkach prawnych pełnomocnictwem do zainkasowania i zaskarżenia.

Oprócz indosanta, jako osoby już na wekslu podpisanej, może być awalistą również i wystawca, i to tylko w stosunku do osoby akceptanta, gdyż tylko w stosunku do tej osoby poręka podwyższa odpowiedzialność wystawcy w stosunku do posiadacza-wierzyciela, oraz powstaje nowe zobowiązanie z jego strony w stosunku do wierzyciela, w przypadku gdy zobowiązanie jego, jako wystawcy, wygasło (np. z powodu niedokonania kroków pilności, przedawnienia itp.), bo pozostaje jeszcze zobowiązanie jako awalisty. Nie może również wystawca udzielić awalu za osoby po nim następujące, bo czynność ta absolutnie nie podwyższy jego zobowiązania w stosunku do wierzyciela.

Nasuwa się obecnie kwestja, czy przyjemca może udzielić awalu za którąkolwiek z osób, będących dłużnikami wekslowymi. Wobec tego jednak, że przyjemca, jako dłużnik główny wekslowy – jest odpowiedzialny wobec każdego posiadacza wekslu, i to w sposób najpełniejszy, i że jego zobowiązanie, wypływające z faktu przyjęcia pokrywa wszystkie inne zobowiązania wekslowej, zarówno co do treści, jak i czasu, a przez udzielenie awalu – akceptant nie zwiększyłby zabezpieczenia na korzyść posiadacza, uznać należy, iż poręczenie udzielone przez przyjemcę za innego (subsydiarnego) dłużnika wekslowego – nie posiada żadnego celu prawnego. Stąd wniosek, iż poręczenie udzielone przez przyjemcę uznać należy, z punktu widzenia skutków prawnych, za niebyłe, za żadne (nulle).  Dodać do powyższych uwag jeszcze należy, iż w przypadku istnienia przyjęcia opatrzonego jakąkolwiek wzmianką nasuwającą wątpliwości co do istnienia w niej elementu poręczenia, uznać należy taką wzmiankę „pro non scripto” [za nienapisaną], i podpis uważać tylko i jedynie za przyjęcie, a nie za poręczenie.

Przedłużek weksla (allonge)

Jest to trwale złączona z wekslem kartka, na której można umieszczać elementy weksla, które na nim się nie mieszczą. W praktyce dotyczy to indosów. Indosy – umieszczane kolejno jeden pod drugim na odwrotnej stronie weksla – mogą z czasem zająć całe miejsce na stronie. Aby umożliwić naniesienie kolejnych, można zastosować przedłużek.

Oprócz indosów prawo wekslowe zezwala na umieszczanie na przedłużku:

– poręczenia

– informacji o braku możliwości sporządzenia protestu lub przedstawienia weksla z powodu zaistnienia siły wyższej (art. 54 pw.)

– uwierzytelnienie podpisu za osoby nie umiejące pisać (art. 75 pw.)

Jednakże zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 września 1995r. (I ACr 644/95) na przedłużku mogą znajdować się nie wymienione wyżej elementy, takie jak np. podpisy wystawców.

Fakt, że art. 102 prawa wekslowego nie określa wprost, iż podpisy wystawców, jeśli jest ich więcej niż jeden, mogą być umieszczone na przedłużku, nie oznacza, że prawo wekslowe nie przewiduje takiej formy i że podpis umieszczony na przedłużku nie może być traktowany jako podpis wystawcy (skarżącego) , skoro przedłużek stanowi integralną część weksla (cytat powyższego wyroku).

Nagłówek weksla

Nagłówek (tytuł) weksla nie jest jego elementem ustawowym, jednak podobnie jak w większości innych umów, jest w praktyce używany. Treść samego nagłówka może być dowolna – może być ogólny, np. WEKSEL dotyczący każdego weksla, lub bardziej szczegółowy, np. WEKSEL TRASOWANY, albo WEKSEL KAUCYJNY IN BLANCO.

Ważność zobowiązania wekslowego ocenia się według jego treści w zakresie obowiązkowych elementów weksla. Uważam, że zastosowanie błędnego nagłówka (np. WEKSEL TRASOWANY, gdy faktycznie z treści weksla będzie wynikało, że jest to weksel własny), nie wpływa negatywnie na istnienie zobowiązania wekslowego.

Jan Namitkiewicz w Podręczniku prawa handlowego, wekslowego, czekowego i upadłościowego z 1927r. pisał, iż Nazwa weksel musi być wymieniona nie tylko w nagłówku, lecz i w samym tekście wekslu, sugerując niejako, że nagłówek też jest obowiązkowym elementem weksla, nie jest to jednak prawda.

Przykłady nagłówków weksli

– Ogólne („Weksel”, „Zobowiązanie”),

– Wskazujące na rodzaj weksla („Weksel własny”, „Weksel trasowany”),

– Opisujące weksel („Weksel własny in blanco poręczony”, „Weksel trasowany kaucyjny nie na zlecenie”).

Otrzymanie nieodpłatnie poręczenia wekslowego stanowi przychód dla poręczonego

Otrzymane bezpłatnie przez spółkę poręczenie wekslowe stanowi przychód w rozumieniu art. 12 ust. 1 p. 2. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (przychodami są wartości otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także wartości innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń […]).

Spółka z o.o. zaciągnęła kredyt na zakup nieruchomości, który został zabezpieczony hipoteką. Następnie zwiększyła kwotę kredytu. Jako dodatkowe zabezpieczenie całego zobowiązania wystawia weksel in blanco poręczony przez trzy spółki-córki. Organ podatkowy uznał to poręczenie za nieodpłatne świadczenie zwiększające przychód. […] Jego wartość określił na podstawie wysokości gwarancji udzielanej przez banki. (Rzeczpospolita, 31-05-2010).

Spółka zaskarżyła powyższą decyzję, została ona jednak utrzymana zarówno w Izbie Skarbowej, jak i w WSA  (Łódź, 27 kwietnia 2010, I SA/Łd79/10).

Sprawa dotyczy podatku od osób prawnych, jednak w przypadku podatku dochodowego od osób fizycznych wydaje się, że można zastosować przez analogię art. 11, zgodnie z którym przychodem są otrzymane nieodpłatne świadczenia, wyceniane według cen rynkowych.

Koszt gwarancji ubezpieczeniowej lub bankowej kształtuje się zazwyczaj w granicach 2-3% sumy gwarancji rocznie, przy założeniu poprawnej historii finansowej starającego się o nią podmiotu. Minimalny koszt gwarancji oscyluje wokół 200-400zł. Czy zatem od poręczonego po koleżeńsku weksla na sumę 100zł należy zaliczyć sobie 200 przychodu do opodatkowania? Dobrze byłoby zadbać, aby świadczenie nie było nieodpłatne, a najlepiej pamiętać o starej dobrej maksymie:  Nie ma takiego okrucieństwa, ani takiej niesprawiedliwości której nie mógłby dopuścić się skądinąd łagodny i liberalny rząd – jeśli zabraknie mu pieniędzy (Alexis De Tocqueville).

Terminy płatności na wekslu

Weksel, jeśli nie jest wekslem in blanco, albo wekslem płatnym za okazaniem, powinien posiadać jednoznacznie określony termin płatności. Zgodnie z art. 33 prawa wekslowego, weksel może być płatny:

1. za okazaniem (Za okazaniem zapłacę za ten weksel na zlecenie…). Uwaga: jeśli weksel nie posiada wskazanego terminu płatności, uważany jest za weksel płatny za okazaniem.

Weksel płatny w powyższy sposób powinien być przedstawiony do zapłaty w ciągu roku od dnia wystawienia. Jednakże wystawca może ten termin zmienić poprzez dodanie odpowiedniej klauzuli, np.

Przedstawić do zapłaty w ciągu 5 lat.

Każdy posiadacz weksla może zatem w danej chwili przedstawić weksel do zapłaty i żądać pieniędzy. Ponieważ dłużnik może potrzebować czasu na zebranie gotówki, warto stosować weksle płatne w pewien czas po okazaniu:

W 10 dni po okazaniu zapłacę za ten weksel…

2. Weksel płatny w oznaczonym dniu.

Najpopularniejszy sposób określania daty płatności. Dnia 15 grudnia 2010r. zapłacę za ten weksel… Dosyć często stosowanym błędem jest podawanie daty w formie „do dnia … zapłacę”. Określenie „do” oznacza wystąpienie wielu kolejnych po sobie terminów płatności, nie ma wskazanego konkretnego dnia kiedy ma nastąpić zapłata – taki zapis powoduje, że dokument nie jest wekslem! Niefortunne sformułowanie występuje w wielu internetowych wzorach weksli, np. na stronie wieszjak.pl:


3. Weksel płatny w pewien czas po dacie – w praktyce datą początkową jest dzień wystawienia, przyrzeczenie zapłaty może wówczas brzmieć „za 3 tygodnie zapłacę za ten weksel…

ZAPISY UNIEWAŻNIAJĄCE WEKSEL

– wskazanie kilku terminów płatności, płatność sumy wekslowej ratami

– wskazanie innej, niejednoznacznej daty płatności, jeśli nadejście danego zdarzenia nie jest pewne, albo nawet jeśli jego nadejście jest pewne, ale data wystąpienia tegoż zdarzenia nie jest pewna, np. w dniu ślubu mojego syna zapłacę…

– wskazanie daty płatności wcześniejszej niż data wystawienia weksla